«Escoite e verá,
dona Amparo» e «Escoite e verá, don Fernando» era o retrouso mil veces repetido
de toda canta desculpa argallaba Oliva cando meus pais descubrían, nos andeis do comedor,
o resultado dos seus intentos de disimular —co seu omnipresente tubo de pegamento
Imedio banda azul agachado na faldriqueira do mandilón — os desastres que a súa
incontrolada enerxía limpadora orixinaba. Por moito xeito que ela quixera
darlle a reconstrución do estragado o pegamento tardaba en secar, e as figuras acababan
sempre, tras o arranxo, descompostas e máis feas que o pecado. E de nada valían
as protestas da miña nai cando lle sinalaba a Oliva tal circunstancia: ela nada
rompera e nada arranxara, dios me libre! Aínda que tivera ás mans manchadas de
pegamento e o seu recendo aboiara no aire.
Oliva era delgada
e fibrosa como un vimbio, e máis fea cunha centola. Pero como moita outra xente
da súa fasquía cun alto concepto de se mesma e presumida ata o risible. Casara
pola igrexa de atrás cun mariñeiro do Berbés que andaba ao bacallau en
Terranova, e facía mareas de ás veces seis meses.
—
Ben
certo, dona Lola! —interveu don Paio— O normal en Terranova era facer dúas
mareas ao ano: a de primavera/verán e a de outono/inverno, pasando apenas unhas
semanas en terra entre unha e outra; pero non menos certo é que as mareas non remataban
por calendario, senón polo estado das adegas: o barco non poñía rumbo a Galicia
ata que non estiveran cheas de bacallau!
Unha cousa teño
que dicir do marido de Oliva: Cando chegaron á tenda de Eulalia os primeiros
tebeos con as historietas de Popeye, e descubrimos a coincidencia de nome e
aspecto entre ás dúas olivas, delgadas, con moito carácter, saia longa, calzado
forte e un peiteado moi austero, empeñámonos en chegar a coñecer ao home da
nosa Oliva por comprobar se tamén tiña ollos de sapo como o mariñeiro devorador
de espinacas. Pero non o chegamos a saber: os primeiros días que o seu home
estaba en terra Oliva desaparecía da casa, seica afectada por un mal repentino,
mal que nos, xa adolescentes, maliciabamos que tiña que ver coa necesidade de desquitarse
de tanta marea solitaria e saciar de golpe toda a fame acumulada en seis
meses de abstinencia.
Porén o «popeye»
da nosa Oliva pouco tiña que ver co do cómic: a diferencia do de tinta e papel —que
tiña que gañar unha e outra vez o inconstante corazón de Oliva—, o de sangue e
carne deixaba a casa unha vez satisfeitos os primeiros ardores, para ir a
procurar outros bacallaus máis frescos á casa da Collona. Moi ao seu pesar Oliva
o tiña comprobado aínda que non fora máis que polo baleiro que o seu home viña
duns fluídos e repleto doutros! Pero Oliva non protestaba: O seu confesor a
convencera que viñamos ao mundo a sufrir moito, e tragaba carros e carretas convencida
de que tal actitude ía garantirlle —cando menos—o Reino do Ceos.
Tragaba o do home
e tamén, de paso, o da filla que lle saíra puta, que nin unha desgraza nin a
outra a reparaba o pegamento Imedio.
—
Mire
que lle digo, dona Amparo! Tampouco é que eu non entenda as razóns da rapaza: Saíu
destemida e sen medo a nada, e polo comportamento do pai aprendeu que ela tiña
algo polo que os homes pagaban, e decidiu convertelo nunha forma de vida.
Dicía Oliva mentres
o recendo do «Pedramol» e o ruxerruxe contra do cu da tixola invadía a cociña;
e a miña nai non era quen de atopar contestación ás explicacións da súa fámula.
O máis
sorprendente de Oliva era o seu convencemento de que a vida lle debía moito e
nalgún intre da súa existencia llo pagaría. Tiña que seguir de fámula en casas
alleas porque o seu home desbaldía os cartos dan duramente gañados loitando cos
icebergs en Terranova, en canto que chegaba a porto. E malia as súas afirmacións
levaba por dentro a ferida dunha filla que, como ela dicía con amargura,
«saíralle puta». Pero nada diso era quen de dobrarlle o orgullo. Oliva era
tremendamente presumida. Tiña esa seguridade en si mesma das mulleres que son
quen de pechar os ollos á realidade, pensando que alguén será quen de descubrir
o lume que levan baixo a cinza.
—«Algo debo de
ter —pensaba para si mentres se retocaba fronte a un espello cheo de
escachaduras—, que en canto pinto un pouco os ollos e a boca e me poño a roupa
de garda, todos os homes da rúa do Príncipe me seguen coa mirada; e aínda que
intenten disimular, eu descubro o desexo nos seus ollos».
E mire que lle digo,
don Paio! Nese intre, Oliva deixaba de ser a muller máis fea que unha centola,
e cun ollo que parecía de vidro; a criada que amañaba porcelanas con Imedio ou
rascaba o cu das tixolas co Pedramol; nese intre, era ela a que gobernaba a
marea.
֍
Moza
bonita no mundo
non
debera de nacer,
porque
fai como a mazá,
todos a
queren comer.
