Amosando publicacións coa etiqueta morte. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta morte. Amosar todas as publicacións

venres, 21 de xullo de 2017

Os misterios do rosario!

Mire que lle digo, Don Manoel! Cando alguén morría na aldea a práctica totalidade dos veciños se reunían na casa do finado para acompañar á familia durante toda a noite. Se coloca ao defuntiño sobre a cama vestido co seu mellor traxe, e a xente vai entrando na alcoba para despedirse do defunto comentando o bo que sempre foi e a grande perda que é para todos. As mulleres quedaban a rentes do defunto rezando un rosario tras doutro namentres a maioría dos homes retirábanse a outra habitación para xantar e beber en homenaxe ao morto.

A cousa é que neste velorio entre os homes que quedaron a rezar estaba Fuco O Tatexo, e cando chegoulle a quenda de rezar o seu misterio non da arrancado. A xente remóvese inqueda nas bancas e tallos. Entón se escoita a voz da tía Socorro, que non pode aturar mais e bérralle:

-          Fala ou rebenta, cona!


E mire que lle digo, Don Manoel! Ata a familia do morto tivo que escachar coa risa!

martes, 6 de decembro de 2016

Aperta urxente para Cándido Pazó

Mire que lle digo Don Manoel! Que non é morte a que nos rouba aos seres amados; a morte nolos garda e os fai inmortais na nosa lembranza. Demasiadas veces é a vida a que nolos rouba definitivamente. Aínda que, mire que lle digo, cando algo do teu morre de pouco serven as condolencias e a filosofía. Que mortes son todas, e formas de morrer hai moitas. Que os hai que morren sen dar chío, coma un paxariño, outros que os ves apagarse paseniño coma a luz dunha vela, e outros a chorros entre berros de dolor que nos fan desexar que algo ou alguén os arranque das gadoupas da agonía. E todas son malas, que por vella que sexa a aciñeira sempre é verde para facer leña dela. Por iso Don Manoel, aí lle vai a miña particular encomenda aos defuntiños, que me aprendeu o meu avó, para o noso benquerido Cándido:

Saúdos, meus defuntiños
Aquí estamos todos xuntos
Nos, que non temos repouso
E os que estades xa defuntos.

Vós que fostes coma nós
Agardade con paciencia
Non ha de pasar moito tempo
Que remate esta ausencia