Homero era un fillo da gran puta

 

Mire que lle digo, don Manoel! Agora que o frío e as treboadas se enseñoran unha semana si e outra tamén das rúas e corredoiras desta nosa vila, ven, acaído como un cravo ao seu buraco, a tapa de callos con garavanzos que nos ofrece o Miguel coa sa intención de aguilloar a inxesta de viño. E tan eficaz é o método, que estimula a conversa e o contraste de pareceres, que poucas veces devén en liorta airada.

Unha destas ocasións nas que a cultura e educación dos contendentes puxo adecuado freo a esta perigosa deriva, foi o que protagonizaron don Evaristo González, máis coñecido por Evaristo de Sela, e o noso benquerido amigo don Ángel de Infesto. Sentiran falar o un do outro, pero no se coñecían, así que fixen as oportunas presentacións, sinalando a don Ángel a devoción que don Evaristo sentía por Homero e os seus relatos da guerra de Troia. E falando, falando, chegaron a aquela parte do canto segundo da Ilíada, onde se relataba a historia de Tersites, un soldado das tropas aqueas que acusa a Agamenón de ter as súas tendas cheas do bronce e das mulleres que os soldados lle conseguen, mentres el se mantén na retagarda para non poñer en perigo a súa integridade física:

—      "Atrida! ¿De que te queixas agora? ¿Que é o que che falta? /Tes as tendas cheas de bronce e moitas mulleres escollidas/ que os aqueos che entregamos a ti antes que a ninguén/ cada vez que tomamos unha cidade. /Acaso precisas aínda o ouro que algún dos troianos,/ domadores de cabalos, che traerá dende Ilión como rescate polo seu fillo,/ a quen eu ou outro aqueo capturamos e levamos atado?" —Tronou don Evaristo poñendo voz ás verbas de Tersites.

—      Valentes palabras son esas! —apostilou don Ángel—. Que seguro que tiveron airada resposta do Agamenón!

—      Non tal, don Ángel! Segundo conta Homero, é Odiseo o que se alza do seu escano e intervén para facer calar a Tersites.

—      Tamén era de agardar! É ben sabido que os reis, aínda que sexan os da Ilíada, non se abaixan a responder ao pobo, por moi acaídas que sexan as razóns e axeitados os argumentos. Prefiren mandar aos seus musculosos e bronceados lambecús de lingua de navalla e ética barata a facer o traballo de limpacortellos!

E así foi, contaba don Evaristo. Aínda que ninguén lle encomendara tan indigno traballo, Odiseo ergueuse do seu «thóokos» sen necesidade de que Agamenón lle puxera unha ascua no cu, para irse cara a Tersites e, con ollos de lume, lanzarlle unha advertencia que é puro veleno  retórico:

—Tersites de palabras confusas! Por moito que sexas un orador sonoro, cálate e non ouses disputar ti só cos reis.

Odiseo intervén —comenta don Ángel— para restaurar a disciplina. Non rebate os argumentos de Tersites: ben sabe que o soldado ten razón. Fachendoso e inxusto, insúltao, humíllao e mándalle calar, dicíndolle que é o home máis vil de cantos foron a Troia e que non debería ter o nome dos reis na súa boca, e moito menos para inxurialos.

E como sabe que gritos e insultos non son abondo para torcer a razón —engade don Evaristo—, recorre á violencia física: colle o cetro de ouro de Agamenón e dálle con el unha malleira, mentres Tersites chora e a tropa ri.

—      Iso non pode ser —chantou desde o seu extremo da barra o Antón, aquel irmán do Farruco que tiña o feo costume  de botar a orella a pacer nas conversas dos demais—, que un soldado da guerra de Troia non vai chorar por uns poucos golpes.

—      Pode ser e é, Antón! Que eu fixen no seu intre a mili e estou ben certo de que o Tersites non choraba de dolor senón de rabia por non poder devolver os golpes que lle daban!

Obxectivo conseguido, conclúe don Ángel. Odiseo é o brazo executor do sistema que non permite que a verdade manche o prestixio do mando. E a risa do exército é a confirmación de que as verdades que Tersites acababa de dicir están esquecidas, e ninguén pensará máis nelas. Aínda que a humillación de Tersites sexa a humillación de todo o exército.

—      Pois mire que lle digo, don Evaristo! Homero terá a Odiseo en moi bo concepto chamándolle “o das moitas astucias”, “o de moitos recursos” ou “o de moitas estrataxemas”, pero eu estou máis con Livio Andrónico que o consideraba un mentirán, un argallante e un estafador sen escrúpulos!

—      Razón non lle falta don Paio! —respondeume— Odiseo non toma a defensa de Agamenón por respecto ao anax, ao comandante en xefe de toda a coalición, senón polo perigo da actitude de Tersites. El sabe que se se permite que un soldado cuestione ao xefe e regrese ás naves, o exército desfáise. Aínda máis: Na mentalidade aristocrática da Ilíada, un rei como Agamenón non se baixa ao barro para discutir cun "ninguén" como Tersites. Faríao se fose un igual, Aquiles ou Diomedes, quen o increpara, pero responderlle a un soldado trenco e sen liñaxe sería darlle unha importancia que o sistema non quere que teña. O "traballo sucio" para o seu estratego.

—      Nada de debate: escarmento!

Bebemos. Todo o falado quere reflexión. Para min, don Manoel, Tersites é un personaxe fascinante. En boa medida a  primeira voz da conciencia social na literatura occidental: o único que se atreve a dicir que os soldados están morrendo pola gloria e o diñeiro dun rei que non os respecta. Tersites é o antiheroe, e curiosamente mentres que todos os heroes gregos son descritos por Homero como belos, nobres e valentes, Tersites:

"Era o home máis feo que chegara a Ilión:

algo trenco e coxo dun pé; os seus ombreiros

estaban arqueados e contraídos sobre o peito;

por riba, a súa cabeza era bicuda

e nela rareaba o cabelo."

E esta fealdade ten unha función na mentalidade grega antiga: para a xente desa época a fealdade física era un reflexo da maldade, da falta de nobreza, da inxustiza e falsidade da súa denuncia. Críase firmemente que a beleza física era o reflexo da virtude moral

—      Pois Tersites sería feo e deforme —engade don Ángel—, pero non era daqueles que puña a capa de onde vén o vento, senón que dicía verdades coma puños! Ás veces as verdades máis importantes non as di un heroe de cara bonita, senón alguén que, coma el, está farto de ver como o botín da vida queda en mans dos que non puxeron o lombo. Aínda máis: teño para min que o feito de que Homero cargue tanto as tintas na súa fealdade delata unha certa mala conciencia do poeta: sabe que Tersites ten razón, pero ten que facer que o personaxe sexa repulsivo para non perder o favor de quen lle dá de comer.

Segue a isto un silencio: os participantes sopesan co axeitado detemento os últimos argumentos de don Ángel sobre a problemática dos aedos da  tradición homérica —e dos artistas en xeral— para dicir as verdades nos pazos dos aristócratas de xeito que os poderosos non se sentisen insultados. Silencio que todos eles aproveitan para facer provisión de gorentosa munición de boca... e remollala axeitadamente cun grolo de Treixadura.

Daquela, aproveitando o silencio dos filósofos tabernarios, o pobo, a xente do común, pon, na voz do noso Antón, o epitafio á conversa.

—      O que eu dicía: Homero era un fillo da gran puta!

É que xa se sabe: non por ser pobo se ten por que estar acertado nas conclusións. Sobre todo se se está máis atento ao viño que ós argumentos.