Mire que lle digo, don Manoel! Alá polos anos setenta, nos estertores do
tardofranquismo, un vello amigo, cuxo nome a petición propia non hei de citar,
collera en aluguer unha estanza nunha casa de comidas da vila de Donón. O
protagonista do noso conto pasaba naqueles tempos por unha situación laboral
complicada, o que aconsellaba a procura urxente dun lugar onde permanecer un
par de semanas afastado da barafunda da cidade.
Á diferenza dos filósofos peripatéticos, o noso home procuraba a soidade
nas súas camiñadas e, xa de mañanciña, collía polo sendeiro da Costa da Vela
ata a punta Couso, pasando polo Carballo dos Namorados, o castro de Donón e a
aldea de Punxeiro, e volvendo polas praias de Couso, Firu, Curres e Areabrava.
Outras, ás veces, collía cara ao sur ata Cabo Home, dando a volta pola praia de
Melide e punta Subrido, seguindo despois a senda costeira ata as praias de
Barra, Viñó e Nerga.
E como ao final neses anos non había tanta xente facendo día tras día eses
camiños, ao pouco ficou cunha certa confianza cun nativo desas terras ao que
deu en alcumar como «Canalonga» porque con tal instrumento ía sempre cargado
para —segundo contara— alcanzar augas propicias a esta fina arte de pesca dende
os cons e cantís da costa.
O noso home comprobara que, cando o «Canalonga» estaba na faena, ocioso era
dirixirlle a palabra, mais que tal disposición viraba como a folla da ulmeira
cando coincidían nunha das congostras camiño do destino escollido como propicio
para botar o anzol. Daquela era o pescador o que procuraba o parrafeo.
—E logo, meu señor: vostede, de onde ven sendo?
—Son de cidade, ben o ve. Estou na da Marica pasando uns días para
descansar.
—Pois fixo moi ben! Porque se de algo temos aquí é tranquilidade!
—E praias...
—Praias a eito! E moi afrodisíacas!
—Certo! Unhas praias paradisíacas!
—Paradisíacas non lle sei: eu falaba de afrodisíacas, que non sabe vostede
como me poño ao albiscar as raparigas que veñen á praia bañarse en coiro vivo!
Se tal foi ou non foi o conto, non llo podo acreditar! Soamente podo
afirmar que o meu amigo pasaba por ser, en opinión de acreditados filólogos,
persoa experta en lexicoloxía e semántica, antes que relator de chistes de
comicidade dubidosa.
Do queixo
non che me queixo,
que o
queixo ben che me sabe;
quéixome
de quen mo vende,
que non
mo deixa de balde.
