Do lavado de mans

 

Mire que lle digo, don Paio! Curta, o que se di curta, non foi —por moito que prometera no texto—, o conto da miña compañeira de vida, que empeza ben pero en canto dá dous pasos na dirección correcta dálle a pulsión de explicalo todo e alá vai a pretendida brevidade!

Escoite e verá!

Nos baños das oficinas de CENSA coinciden na miña presenza Xoán Ledo, obreiro e sindicalista, e don Carlos de Miguel, enxeñeiro do ICAI afeccionado ás chanzas.

—Home Xoán! Ti que es un rapaz espelido, sabes en que se diferencian cando van a ouriñar un de taller e un de oficinas?

—Vostede dirá, don Carlos...

—Pois que o de taller primeiro lava as mans e logo ouriña, mentres que o de oficinas primeiro ouriña e logo lava as mans!

—Non é por levarlle a contraria nin por rebentarlle a chiscadela, don Carlos: non sei o que farán os de oficinas que non é tal a miña ocupación, pero ata onde eu sei os de taller temos o costume de lavar ás mans antes e despois de ouriñar!

Xa ve, don Paio, traballo feito non corre presa!

 

Dedicado ao meu benquerido Ángel, que quería que tamén me metera cos poderosos...